...که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت
....... امید نیست به این شعرهای سادهی سست
برای آنها که رفیق روزهای سختند و یک روز نامشان از زمزمه در می آید... این زمین و زمانه بعد از تو، بر دل من عذاب می آرد و دلم نقطه ی امیدش را، «بودن تو» حساب می آرد زیر رگبار سردمهری ها، می توانی پناه من باشی؟ خسته ام! روی پا نمی مانم، شانه های تو تاب می آرد؟ تو برایم نشانه ای هستی، که بدانم ز شعر ناچارم چه بخواهم چه نه به دنیایم، فکر تو شعر ناب می آرد باز شعری سروده ام که تو را، به رخ غصّه های خود بکشم که بگویم: کنار تو غم را، شک نکن دست خواب می آرد نام زیبای توست مقصودِ، گردش دانه های تسبیح ام این دعای عزیز را آیا، کی خدا مستجاب می آرد؟ روزی از روز های آینده، قصه ای تازه می شود آغاز خبری از من و تو را در شهر، یک نفر با شتاب می آرد... آیینه؛ ... ... غمی که می دهد آزار، بیش از اندازه گذشته فکر مرا کرده با خودش درگیر همان گذشته که بودیم راهی دو مسیر کجای قصه من و تو به هم شبیه شدیم؟ برای بودن با هم چنین وقیح شدیم...؟ کجای قصه؟ چه شد؟ ما چگونه اینجاییم؟ چقدر غرق خیالیم...مست رویاییم... چه غافلیم که تقدیر، منع پیوسته ست و رشته های "نباید" به پایمان بسته ست... هنوز رو به نگاهم بایست، گیج بزن و باز دلهره را در دلم بسیج بزن دوباره من نگرانم! بیا مقصّر شو... غم شبانه ی من را بگیر و شاعر شو! به هم بریز سکوت مرا جسورانه بده بهانه به دستان شوق دیوانه کسی چنین به تو دلبسته بوده تا امروز؟ کسی برای تو شعری سروده تا امروز؟ کسی به خاطر تو دل به موج غم زده است؟ و یا به یاد تو تا نیمه شب قدم زده است؟ کلافه می شوی از اینکه بی مبالاتم و سر به در نمیاری از عمق حالاتم... غم میان کلامم برات مبهم نیست؟ از اشک های مدامم هوات در هم نیست؟ من و تو تا به کجا اینچنین کشیده شویم؟ چقدر خسته بمانیم، هی خمیده شویم...؟ چقدر خاطره های نداشته... افسوس... تمام روز، هراس،انتظار... شب، کابوس از اینکه دست دلت رو شود نکن پرهیز بیا تمام جهان را بسوز، در هم ریز! نذار در دل هم خواهش محال شویم مگر که می شود اینگونه بی خیال شویم...؟ هنوز آن سوی دیوار، انتظار بکش... و دور اسم مرا در دلت حصار بکش! بمان! اگرچه همیشه میان ما، حایل... بمان که نیمه ی من با تو می شود کامل! آیینه؛ ... ...
پی نوشت: خوب و بد هرچه نوشتند،به پای خودمان! از هر چیز، هر کس (هر کس ها...)، هر رابطه، الهام می گیرم... می روی و عشق بعد از تو معما می شود ختم این افسانه با دست تو امضا می شود روح من از آه ناشی می شود این روز ها آه سردم با تنم – با ناله – سودا می شود مشکلم اینست: قفل غصّه های من فقط با کلید با تو بودن تا ابد وا می شود حجم دریای غمم با یک نگاه گرم تو می شود تبخیر گردد، هی تماشا می شود... درد وجدان تو بیهوده ست، مشکل از من است من که هر جایی نشستم دیگری پا می شود هر که هر چیزی بخواهد می دهد دنیا به او این وسط با من فقط امروز و فردا می شود هر چه هستم، هر چه دارم، هر چه از من مانده است زیر چتر واژه ی "ناچار" معنا می شود کاش می شد بودی و دنیای من جان می گرفت... می روی و ختم این افسانه امضا می شود. آیینه؛ ... ... بی تحمل می شوم گاهی از این اجحاف ها گاه می خواهم که پر گیرم به سوی "قاف" ها... فکر کن از غصه جانت را به لب آورده اند باز لبخند از تو می خواهند، بی انصاف ها هر چه با دنیا صداقت کردم اکنون کافی است نیست درخور پاکی ام را اینچنین اسراف ها در "حقیقت" قسمت من دوری و دلتنگی است می روم خوشبخت باشم بین رویا باف ها... می روم یک گوشه دنیایی بسازم در خودم هیچ کس لطفا قدم نگذارد این اطراف ها ! آیینه؛ ... ...
پی نوشت: ای کاش یک مرور دوباره "سلام" را... تا باز حسّ لذت یک انسجــام را... دور از تو حسّ شعر، کنارت قرار دل مانده م که دوست داشته باشم کدام را؟ این روزگار هر چه دهد غیر غصّه نیست باید که نقشه ای بکشیــم انتقام را هر چند ما دو نیمه ی "با هم نباید" ایم دردیم و داده ایـم به هم التیـام را دیگر برایمان چه تفاوت که دیگران ما را نشان دهند که یک اتـّهام را ... بر ما که عیب نیست، بیا آرزو کنیم: «ای کاش یک مرور دوباره "سلام" را...» آیینه؛ ... ...
پی نوشت: با یک قلم دوباره به بازی گرفته ام قلب سپید کـاغذ و وزن کلام را... شعر بهاری چیست؟ وقتی دل زمستان است حیرت ندارد! شادی از من روی گردان است حیرت ندارد یک حقیقت در میان جاریست: روحم اسیر جبر فصل برگـریزان است گفتم: بهاری می شوم، گل می دهد شعرم... اما نشد! این شعر حکم نقض پیمان است هر بار محکم می شوم، جدی نمی گیرند پشت سرم اینگونه می گویند: نادان است! حالا قضاوت ها همه درباره ام صدق است حالا دلم تسلیم هر رفتار و فرمان است پا بر دُمَش بگذار، در مرزش هیاهو کن... این شیر غرّش را ز خاطر برده، بی جان است دیگر هر آنچه می دوم مقصد نمی بینم شاید که اینجا، جایگاهِ "نونِ پایان" است... آیینه؛ ... ...
پی نوشت: باید اندیشید چاره دشوار است درد، سرِ "نمی شود" ها ، "نباید" ها ست درد، سرِ همین واقعیات دیوار وار است سرگرمی دو روزه بودن بد است دل بستن به "نباید" هم بد است حرف درد را نگفتن دردتر است زخم را نهفتن زخم تر است باید رها شد سربسته گذاشتن خیلی وقت ها خوب است اماگاهی هم خوب نیست سردرگمی می شود باید اندیشید... باید رها شد !
از شعر های نیمه راهم خسته ام دیگر جمعیّت ابیات درد آلود بی آخر... دور از تو کاغذ ها سکوتی تلخ می گیرند حتی قلم کز می کند یک گوشه ناباور بیش از همیشه ناگزیرم، رنج می بینم از اینکه شوق با تو بودن را بکوبم سر باید بدانی حال و روزم را چه اوضاعیست... حسی شبیه غنچه ی نشکفته ای پرپر بی حوصله یک گوشه می افتم سکوت آلود زل می زنم خط تو را بر روی این دفتر «عادت» عجب حسّ فریبای کثیفی ست... این نسخه را پیچیده اند اطرافیان یکسر آیینه؛ ... ...
پی نوشت: اینجا برای جستن دانش... چه دشوار است تردید دارم، علم یا احساس مثمر تر؟ مهیّای رفتن، و بی مهر و سنگین... به جز "خوش بمانی!" چه گویم؟ مسافر! و روحی که پیش از تنت بار بسته... ز عمق درونت چه جویم؟ مسافر! تو دل می بُری از من و می شتابی، به دنیای زیبای در انتظارت ببین لرزش شانه هایم، صدایم... و این را نیاور به رویم، مسافر! نگاهت نکردم که آسوده باشی، که یاد آور خاطراتت نباشم نگاهم نکن تا بسازم به بغضی، که چنبر زده در گلویم، مسافر! برایت دلی شــاد می خواهم اما، برایم مخواه اینکه خوشبخت باشم تمام خوشی های بختم تو بودی، که حالاست پشتت به سویم، مسافر! ـ ولی کاش پایت به هنگام رفتن، بلرزد، بمانی فقط خاطر من... ـ تو راه خودت را برو بی توجه، به این آخرین آرزویم، مسافر! آیینه؛ ... ...
پی نوشت: حس مرغ از قفس رها شده را ندارم. حس زندانی از بند رسته، برده ی زنجیر بریده را ندارم. حسم شبیه آن ماهی کوچکی ست که همه ی تعلقاتش را در آبگیر کوچک متروکش جا گذاشته و به وسعت مزدحم رویایی دریا سرازیر شده... حسم شبیه خودم است.شبیه کسی که هر لحظه ممکن است در اثر خیـال مفرط از بین برود... هنوز گیجم.گیج حرف های مبهم گفته و نگفته ای که شنیده ام...گیج دیاری که سر از آن در آورده ام... در گام اول ماندم! «عاقبت بند سفر پایم بست می روم خنده به لب، خونین دل می روم از دل من دست بدار... ای امید عبث بی حاصل!» شب است و باز خیال تو جای خواب ، سرم را... و باز هاله ای از خاطرات ، دور و برم را... دوباره بالش زیر سرم - به رسم همیشه – به دل گرفته شکایات چشم های ترم را شبیه شهر خرابی که سالیان درازیست گرفته آتش سوزانی از دلم بشرم را تمام حادثه ها را به دوش خسته کشیدم گذشتم از تو - سپردم به باد خیر و شرم را... - "حنا" ی تیر نگاهم اگرچه رنگ ندارد ولی گزیر نداری تو آخرین اثرم را : شبی شبیه همین لحظه غم به دور گلویم... کسی برای تو شاید بیاورد "خبر" م را... آیینه؛ ... ... بریده بود، کم آورده بود، بسکه نقاب... و بسکه زندگی اش رفته بود رو به سراب غمِ عجیب و غریبِ "نمی توانم شرح" نشسته بود به قلبش به هیئتی که عذاب... وجود ضدّ و نقیضی که عشق را،هرگز! وجود طاغی و سرکش ولی شکسته مآب... "همیشگی" شده بود، اتفاق تازه نداشت برای لحظه ی زیبای...نه!، نداشت شتاب نگاه بی هدف و گام های بی مقصد اسیر زندگی بی تحرکی چون خواب نفس، تپش و تفکر... سه دردِ در جریان به فکر چاره فرو رفت: سقف، حلقه، طناب... به فکر چاره، تمام تنش زبانه کشید که سنگ سخت "وجود" ش شود دوباره مذاب نگاه کرد در آییــنه چشم هایش را : یکی هنوزمردّد! یکی جسور و مجاب! دوباره جنگ، تشتّت، دوراهی و تردید دوباره غوطه ی سختی به قعر یک گرداب . . . طلسم زندگی اش را نشد که بشکند و رها شود ز خودش - این همیشه خرد و خراب – قرار شد که بماند هنوز "زنده به گور" به انتظار نشیند برای حدّ نصاب قرار شد که شود راز سر به مُهر سکوت از این به بعد برای "خود" َش نداشت جواب و "مرگ"...حادثه ای پشت پرده ی ابهام برای زندگی بی تحرکی چون خواب... آیینه؛... ...
پی نوشت: " مرا ندیده بگیرید و بگذرید از من که جز ملال، نصیبی نمی برید از من ..." این روز ها در اوجم...در اوج آشفتگی! سرزنشم نکنید که غم می پراکنم...بخوانید و عبور کنید سرزنشم نکنید . . . " غم را نمی شود که به رویم نیاورم " ! بخوان و عبور کن و هنوز، بگذار سربسته بماند...
دور گردید و به ما جرئت مستی نرسید... باید از مرگ نترسید، اگر باید عشق...
به وبلاگ این ناشناس خوش آمدید.ناشناسم...به سادگی شناخته نمی شوم.خودم هنوز "خود"ام رانمی شناسم. آینده را نمیدانم شاعر می شوم یانه..؟ در حال حاضر شاعر نیستم هر چند زندگی ام، فکرم، دلم شعر است... چیز زیادی نمی دانم، دنبال چیزی نیستم، دنیای وسیع درون خودم را با هیچ منطق و قانونی عوض نمی کنم.گاهی سنت شکنم، گاهی قانون گذار... در فضای هیچ "باید"ای نمی گنجم.تعلیق حسم را بهم می زند.
در مسیر صعود نردبان نقد شما را پذیرا هستم!
آ یــــ یــ نـ ه...
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-
مسبّب تمام درد سر هایم،
مار آستین مأوایم را
یافتم!
نه تو..
نه شهر..
نه حتی درگیری ام با همسایه...
دردهای من ریشه ی عمیق تری دارند
هر چه آتش است
از«دل» خودم بلند می شود!
