لیلة القدر؛
شب امیرالمومنین.
یا الله بِعلیٍّ...
یا الله باِلحُجَّةِ...
یا دافِعَ البَلیّاتِ،
یا مُنتَهَی الرَّجایا،
یا راحِمَ العَبَراتِ،
یا مَن یُنجِی الهَلکی،
یا مَن یَشفَی المَرضی ...
التماس دعا
مناجات علی از سوی نخلستان نمی آید صدای دلنشین شاه انس و جان نمی آید
بجای صوت قرآن چون شده کز خانه ی حیدر نوایی جز صدای ناله و افغان نمی آید
به فرق مظهر حق و عدالت ضربتی خورده که امّید حیات از آن شه مردان نمی آید
علی در بستر مرگ است و مشغول نماز امشب بگو خادم به مسجد خسرو خوبان نمی آید
یتیمی دامن مادر گرفته اشک می ریزد که ای مادر چرا غمخوار ما طفلان نمی آید
حکیم از دیدن زخم علی نومید گردیده حسن را غیر یأس از گفته نعمان نمی آید
طالع
بوسه ی اوست که چون مهر به پیشانی ماست
شادمانیم که در سنگدلی چون دیوار
باز هم پنجره ای در دل سیمانی ماست
موج با تجربه ی صخره به دریا برگشت
کمترین فایده ی عشق پشیمانی ماست
خانه ای بر سر خود ریخته ایم اما عشق
همچنان منتظر لحظه ی ویرانی ماست
باد پیغام رسان من و او خواهد ماند
گرچه خود بی خبر از بوسه ی پنهانی ماست
جناب فاضل نظری
یک عمر دور و تنها، تنها به جرم اینکه: او سرسپرده می خواست،من دلسپرده بودم
یک عمر می شد آری در ذره ای بگنجم از بس که خویشتن را در خود فشرده بوم
در آن هوای دلگیر وقتی غروب می شد گویی به جای خورشید من زخم خورده بودم
وقتی غروب می شد،وقتی غروب می شد... کاش آن غروب ها را از یاد برده بودم
استاد محمدعلی بهمنی
حدود پر زدنم را به من نشان دادست
همان که بال ندادست و آسمان دادست
همان که در شب یلدا به رسم دلسوزی
چراغ خانه ی ما را به دیگران دادست
به چیست دلخوشی مردمی که در همه عمر
به هر معامله ای هر دو سر زیان دادست
ز خون پای من و توست در سراسر دشت
که هرچه بوته ی خار است زعفران دادست
کدام طالع نحس است غیر بی عاری
که رنج کشت به من ماحصل به خان دادست
به خان که مرگ عزیزان و گریه های مرا
شنیده است و مکرر سری تکان دادست
همان که غیرتمان را گرفته و جایش
به قدر آنکه نمیریم آب و نان دادست
به سنگ خورده سرم شیشه ی شراب کجاست؟
زمانه درس به من داده و گران دادست
به ناله ای و به خطی بگوی دردت را
بسا هنر که طبیعت به خیزران دادست
اگر بناست نمیریم جان برای چه بود؟
وگر بناست ببندم چرا دهان دادست؟
بکوش خواجه و از عشق بی نصیب نباش
که این صفا به غزل های من همان دادست
آقای حسین جنتی
...از دل هر کوه،کوره راهی می گذرد ، و هر اقیانوسی به ساحلی می رسد،
و شبی نیست که طلوع سپیده ای در پایانش نباشد،
از چهار فصل دست کم یکی که بهار است،
من هنوز
تو را دارم.
و ماه را ز بلندایش به روی خاک کشیدن بود
پلنگ من؛ دل مغرورم،پرید و پنجه به خالی زد
که عشق؛ ماه بلند من،ورای دست رسیدن بود
گل شکفته!خداحافظ اگر چه لحظه ی دیدارت
شروع وسوسه ای درمن به نام دیدن و چیدن بود
من و تو آن دو خطیم آری - موازیان به ناچاری -
که هردو باورمان زآغاز به یکدگر نرسیدن بود
اگرچه هیچ گل مرده دوباره زنده نشد امّا
بهار در گل شیپوری ،مدام گرم دمیدن بود
شراب خواستم وعمرم شرنگ ریخت به کام من
فریبکار دغل پیشه ،بهانه اش نشنیدن بود
چه سرنوشت غم انگیزی!که کرم کوچک ابریشم
تمام عمر قفس می بافت، ولی به فکر پریدن بود.
زنده یاد حسین منزوی
خدایا تو را سپاس می گویم که در مسیری که در راه تو بر می دارم آنها که باید مرا یاری کنند،
سد راهم می شوند، آنها که باید بنوازند سیلی می زنند، آنها که باید در مقابل دشمن
پشتیبانمان باشند پیش از دشمن حمله می کنند و ... تا در هر لحظه از حرکتم به سوی تو از
هر تکیه گاهی جز تو بی بهره باشم.
دکتر علی شریعتی
در دیگران می جویی ام اما بدان ای دوست
اینسان نمی یابی ز من حتی نشان ای دوست
من در تو گشتم مرا در خود صدا می زن
تا پاسخم را بشنوی پژواک سان ای دوست
در آتش تو زاده شد ققنوس شعر من
سردی مکن با این چنین آتش به جان ای دوست
گفتی بخوان خواندم اگر چه گوش نسپردی
حالا که لالم خواستی پس خود بخوان ای دوست
من قانعم آن بخت جاویدان نمی خواهم
گر می توانی یک نفس با من بمان ای دوست
یا نه تو هم با هر بهانه شانه خالی کن
از من، من این برشانه ها بار گران ای دوست
نامهربانی را هم از تو دوست خواهم داشت
بیهوده می کوشی بمانی مهربان ای دوست
آنسان که می خواهد دلت با من بگو آری
من دوست دارم حرف دل را بر زبان ای دوست
استاد محمدعلی بهمنی
بگذار زمان روی زمین بند نباشد
حافظ پی اعطای سمرقند نباشد
بگذارکه ابلیس دراین معرکه یک بار
مطرود ز درگاه خداوند نباشد
مجنون به بیابان زد و لیلا... ولی ای کاش
این قصه همان قصه که گفتند نباشد
ای کاش عذاب نرسیدن به نگاهت
آن وعده ی نادیده که دادند نباشد
یک بارتو درقصه ی پرپیچ و خم ما
آن کس که مسافر شد و دل کند نباشد
آشوب،همان حس غریبی ست که دارم
وقتی که به لب های تو لبخند نباشد
درتک تک رگهای تنم عشق تو جاریست
در تک تک رگهای تو هرچند نباشد
من می روم و هیچ مهم نیست که یک عمر...
زنجیر نگاه تو که پابند نباشد
...
وقتی که قرار است کنار تو نباشم
...بگذار زمان روی زمین بند نباشد
خانم رویا باقری
روا نبود که آن گونه ناگوار بمیرد
پرنده ای که نمی خواست در بهار بمیرد
دلش نخواست که مانند بچه آهُوی ترسو
نصیب گرگ شود ، موقع فرار بمیرد
اسیرعشق شود ، مثل پیرمردِ زمستان
برای آمدن خانم بهار بمیرد ...
¨
اگر بنا به سقوط است ، با شکوه بیفتد
اگر قرار به مرگ است ، با وقار بمیرد
عقاب باشد و از شانه های کوه بیفتد
پلنگ باشد و در موقع شکار بمیرد
خبر نداشت به دستور روزگار قرار است
به دست حادثه ای دور از انتظار بمیرد
چه قدر رستم در چاه نارفیق بیفتد
چه قدر قیصر در واگن قطار بمیرد ....
حامد ابراهیم پور
چیز ها دیدم در روی زمین:
کودکی دیدم ماه را بو میکرد
قفسی بی در دیدم که در آن روشنی پرپر می زد.
نردبانی که از آن عشق می رفت به بام ملکوت
من زنی را دیدم نور در هاون می کوبید.
من گدایی دیدم در به در می رفت آواز چکاوک می خواست
و سپوری که به یک پوسته ی خربزه می برد نماز
بره ای را دیدم بادبادک می خورد.
من الاغی دیدم ینجه را می فهمید.
در چراگاه «نصیحت» گاوی دیدم سیر.
شاعری دیدم هنگام خطاب به گل سوسن می گفت:«شما»...
زنده یادش: سهراب
غم زمانه خورم یا فراق یار کشم؟ به طاقتی که ندارم کدام بار کشم؟
نه قوتی که توانم کناره جستن از او نه قدرتی که به شوخیش در کنار کشم
نه دست صبر که در آستین عقل برم نه پای عقل که در دامن قرار کشم
ز دوستان به جفا سیر گشت مردی نیست جفای دوست زنم گر نه مردوار کشم
چو می توان به صبوری کشید جور عدو چرا صبور نباشم که جور یار کشم؟
شراب خورده پیاپی ز جام صافی دل ضرورت است که دردسر خمار کشم
گلی چو روی تو گر در چمن به دست آید کمینه دیده ی سعدیش پیش خار کشم
استاد سخن؛سعدی
خوش به حال من ودریا و غروب و خورشید!
و چه بی ذوق جهانی که مرا با تو ندید
رشته ای جنس همان رشته که بر گردن توست
چه سروقت مرا هم به سر وعده کشید
به کف و ماسه که نایابترین مرجان ها
تپش تبزده نبض مرا می فهمید
آسمان روشنی اش را همه بر چشم تو داد
مثل خورشید که خود را به دل من بخشید
ما به اندازه هم سهم ز دریا بردیم
هیچکس مثل تو ومن به تفاهم نرسید
خواستی شعر بخوانم دهنم شیرین شد
ماه طعم غزلم را ز نگاه تو چشید
منکه حتی پی پژواک خودم می گردم
آخرین زمزمه ام را همه شهر شنید...
استاد محمدعلی بهمنی
خطی کشید روی تمام سوال ها تعریف ها، معادله ها، احتمال ها
خطی کشید روی تساوی عقل و عشق خطی دگر به قاعده ها و مثال ها
خطی دگر کشید به قانون خویشتن قانون لحظه ها و زمان ها و سال ها
از خود کشید دست و به خود نیز خط کشید خطی به روی دفتر خط ها و خال ها
خط ها به هم رسید و به یک جمله ختم شد «با عشق ممکن است تمام محال ها»
جناب فاضل نظری
وقتی از تفرقه بر می گردی
تق تق گام تو بر سنگ چه آوای خوشی ست
کاش این آمدنت
تا ابدیت می رفت...
حمید مصدق
خیانت قصه ی تلخی ست اما از که می نالم خودم پرورده بودم در حواریون یهودا را
نسیم وصل وقتی بوی گل می داد حس کردم که این دیوانه پرپر می کند یک روز گل ها را
خیانت غیرت عشق است وقتی وصل ممکن نیست نباید بی وفایی دید نیرنگ زلیخا را
کسی را تاب دیدار سر زلف پریشان نیست چرا آشفته می خواهی خدایا خاطر ما را؟
نمی دانم چه افسونی گریبان گیر مجنون است که وحشی می کند چشمانش آهوان صحرا را
چه خواهد کرد با ما عشق؟ پرسیدیم و خندیدی فقط با پاسخت پیچیده تر کردی معما را
جناب فاضل نظری
گفتم:« بهار
-خنده زد و گفت:
«ای دریغ،
«دیگر بهار رفته نمی آید
گفتم:«پرنده؟
گفت:
«اینجا پرنده نیست
«اینجا گلی که باز کند لب به خنده نیست
گفتم:
« درون چشم تو دیگر...؟
گفت:
«دیگر نشان ز باده ی مستی دهنده نیست
«اینجا به جز سکوت، سکوتی گزنده نیست.
حمید مصدق
مثل درخت در شب باران ،به اعتراف
با من بگو،بگوی صمیمانه،هیچگاه
تنهایی برهنه و انبوه خویش را
یک نیم شب، صریح،
سرودی به گوش باد؟
در زیر آسمان
هرگز لبت تپیدن دل را
-چون برگ در محاوره ی باد-
بوده ست ترجمان؟
«ای آنکه غمگنی و سزاوار»
در انزوای پرده و پندار
جوبار را ببین که چه موزون
با نغمه و تغنّی شادش
از هستی و جوانی
وز بودن و سرودن،
تصویر می دهد.
بنگر به نسترن ها
بر شانه های کوته دیوار
زان سوی بیدها و چناران
آنک شمیم صبح بهاران.
بهتر همان که با من
خود را به ابر و باد بسپاری
مثل درخت در شب باران.
دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی
خواهد به سر آید شب هجران تو یا نه؟ ای تیر غمت را دل عشاق نشانه
جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانه
رفتم به در صومعه ی عابد و زاهد دیدم همه را پیش رُخَت راکع و ساجد
در میکده رهبانم و در صومعه عابد گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد
یعنی که تو را می طلبم خانه به خانه
روزی که برفتند حریفان پی هر کار زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار
من یار طلب کردم و او جلوه گه یار حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار
او خانه همه جوید و من صاحب خانه
هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو هرجا که روم، پرتو کاشانه تویی تو
در میکده و دیر که جانانه تویی تو مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو
مقصود تویی،کعبه و بتخانه بهانه
بلبل به چمن،زان گل رخسار نشان دید پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید
عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید
دیوانه منم،من که روم خانه به خانه
عاقل، به قوانین خرد راه تو پوید دیوانه،برون از همه،آیین تو جوید
تا غنچه ی بشکفته ی این باغ،که بوید هر کس به زبانی صفت حمد تو گوید
بلبل به غزلخوانی و قمری به ترانه
بیچاره بهایی که دلش زار غم توست هر چند که عاصی ست،ز خیل خدم توست
امید وی از عاطفت دم به دم توست تقصیر «خیالی»به امید کرم توست
یعنی که گنه را به از این نیست بهانه
شیخ بهایی
روز ازل هم گریست آن ملک مست نامه ی تقدیر را که بست به بالم
مثل اناری که از درخت بیفتد در هیجان رسیدن به کمالم
هر رگ من رد یک ترک به تنم شد منتظر یک اشاره است سفالم
بیشه ی شیران شرزه بود دو چشمش کاش به سویش نرفته بود غزالم
هر که جگرگوشه داشت خون به جگر شد در جگرم آتش است از که بنالم؟
جناب فاضل نظری
نه هست های ما
چونان که بایدند
نه باید ها...
مثل همیشه آخر حرفم
و حرف آخرم را
با بغض می خورم
عمری است
لبخند های لاغر خود را
در دل ذخیره می کنم:
باشد برای روز مبادا!
اما
در صفحه های تقویم
روزی به نام روز مبادا نیست
آن روز هر چه باشد
روزی شبیه دیروز
روزی شبیه فردا
روزی درست مثل همین روز های ماست
اما کسی چه می داند؟
شاید
امروز نیز روز مبادا
باشد!
وقتی تو نسیتی
نه هست های ما
چونان که بایدند
نه باید ها...
هر روز بی تو
روز مبادا است!
همیشه زنده یاد؛دکتر قیصر امین پور
بسکه تیغ غمزه ی او می بُرَد سرهای ما لیک باید ساخت از خون باز دریایی دگر
در سر کویش دگر عاقل نمی آید به چشم دام باید گسترد صیاد در جایی دگر
با وجود خیل گمراهان راه زلف یار طرّه ی طرّار در تدبیر یغمایی دگر
نیک می دانم اگر روزی وصالش سر رسد باز هم می آورد معشوق امایی دگر
هیچ می دانی که سرّ شهرت مجنون چه بود؟ در کمان او نباشد تیر لیلایی دگر
تازه فهمیدم تشابه چیست بین عقل وعشق می دهد هردم چوعقل این عشق فتوایی دگر
علیرضا میرزایی
که برای این کارها چیزی کم است
چیزی برای شیرین شدن کیک و نورانی شدن شمع کم است...
کسی کم است برای گفتن:«تولدت مبارک»،
مادر ساعتهاست حرفش را میخورد و بغض تحویلم می دهد...
ولی می ترسم از آینده ی اندوه و تنهایی
پر از بغضم به یاد آن حضور گرم و شیرینت
و یاد رفتنت آنگونه پررنگ و تماشایی
به خاک و سنگ و قاب عکس«بابا»گفتن آسان نیست
و قرآن خواندن هر شب که روحش را بیاسایی
زبانم درد می گیرد و روحم درد تر وقتی
که می گویم برای دیگران زآنگونه بابایی
به دیروزم می اندیشم که پشتم گرم و محکم بود
و این امروز بی رونق،و...وای من چه فردایی...
اگرچه مردم از بیتابی درد فراق تو
شنیدم من صدایت را که می گفتی:شکیبایی...!
سر شکوه ندارم ُ با خدا هر سختی آسان است
و می دانم پدرجان دم به دم ما را تو می پایی
.: Weblog Themes By Pichak :.